-
Oferta od
firmy
-
Stan
używane
Ikona Zaśnięcie Najświętszej Marii Panny
Scena Zaśnięcia Marii Panny to przedstawienie śmierci Marii, matki Chrystusa (gr. Κοίμησις [„Koimesis”] — „Zaśnięcie”), w otoczeniu apostołów i Chrystusa odbierającego duszę matki. Koniec ziemskiego życia Dziewicy Maryi, obrazowo opisuje śmierć jako sen, w pełni zgodny z ideami chrześcijańskimi. Głęboka wiara chrześcijan w życie po śmierci, w zmartwychwstanie, kiedy dusze zmarłych ponownie i na zawsze odnajdą swoje ciała, pozwoliła zobaczyć śmierć nie jako koniec wszystkiego, ale jako przejście do stanu oczekiwania, powszechnego zmartwychwstania i wiecznej chwały. Opierając się na tej koncepcji śmierci, chrześcijanie już w czasach pierwotnego Kościoła postrzegali śmierć męczenników i świętych jako rodzaj zasypiania (cerkiewno-słowiańskie „uśpienie”), jako narodziny do nowego życia.
W centrum przedstawienia znajduje się stojący przy łożu swej matki Zbawiciel, trzymający na lewym ręku jej duszę w postaci niemowlęcia w białych powijakach (całunie pogrzebowym), prawą dłonią błogosławi. Spogląda na ciało matki spoczywające na wysokim, łożu okrytym białą tkaniną. Chrystus przybywa w świetlistej chwale, aby zabrać duszę Maryi do nieba. Przy łożu ukazani są zgromadzeni, pogrążeni w żałobie apostołowie m.in. św. Piotr z kadzielnicą po lewej oraz pochylony św. Paweł po prawej, opisani cyrylicą w złoconych nimbach. Nad grupami apostołów widnieje zbiorczy napis po lewej i prawej stronie Апостолы Господни, czyli „Apostołowie Pańscy”.
Bordiura jednolita brązowa ujęta białą linią i ciemniejszym pasem, w niej u góry napisy objaśniające cyrylicą „Успение Пресвятой Богородицы“.
Tempera na masywnej desce z twardego drewna, podkład kredowo – klejowy, nimby złocone.
Rosja XIX wiek,
wymiary 31,4/26,7/2,8 cm